De naoorlogse ambitie van een goed wegennetwerk en groene oase in de tuin resulteerde tot monotone en verharde wijken. Er is geen ruimte voor water. Daarnaast ligt er een opgave in het verduurzamen van de naoorlogse woontypologie.

De naoorlogse woonwijk kenmerkt zich door laagbouw met een voor- en een achtertuin. In deze typologie is de hoeveelheid groen in de wijk sterk afhankelijk van de groeninvulling in de privé-tuinen. Het transformeren van een bestaande wijktypologie naar een klimaatbestendig leefomgeving en duurzame woningen, kunnen we niet voor elkaar krijgen met een aanpassing van een privé-tuin van de bewoner.